Ik kies al mijn hele leven bewust voor vrouwen en dat voel je in alles wat ik doe.

Niet bedacht, maar gevoeld. Ik wist altijd waar mijn hart lag.

In 1977 begon ik als jonge verpleegkundige en voelde meteen: dit is mijn plek. Vrouwenzorg. Gynaecologie. Verloskunde. Kraamzorg. Vanaf dag één wist ik: hier hoor ik.

Bijna vijftig jaar later is dat niet veranderd. Alleen de levensfase van de vrouwen wel.

Ik begeleidde vrouwen bij zwangerschap en geboorte en zag de kracht van vrouwen in hun meest kwetsbare momenten. Later hielp ik jonge moeders met borstvoeding en zag hoe vertrouwen onzekerheid kan ombuigen.

Daarvoor werkte ik jarenlang in de gynaecologie, waar ik vrouwen begeleidde bij uiteenlopende aandoeningen, ook bij ingrijpende diagnoses zoals kanker. Ik zag angst en verdriet, maar ook moed en veerkracht. Achter elke diagnose zit een mens met een verhaal.

In mijn werk groeide ik door naar leidinggevende functies en gaf onder andere leiding aan de divisie Vrouw- en Kindzorg. Wat mijn rol ook was, mijn betrokkenheid bij vrouwen bleef.

Ook buiten mijn werk stond ik naast vrouwen die niet werden gehoord, die te maken kregen met geweld of misbruik. Niet voor erkenning, maar omdat iedereen het verdient om gezien en beschermd te worden.

Onrecht raakt mij diep. Misschien daarom neem ik geen genoegen met simpele antwoorden.

Ik wil begrijpen waarom een vrouw zich niet goed voelt terwijl haar waarden ‘goed’ zijn. Waarom signalen worden genegeerd. Waarom de één opbloeit en de ander het vertrouwen verliest.

Die nieuwsgierigheid bracht mij bij homeopathie, antroposofie en natuurgeneeskunde. In de orthomoleculaire geneeskunde vond ik wat bij mij past: het geloof dat het lichaam kan herstellen als je het krijgt wat het nodig heeft.

Ik blijf leren. Ik lees dagelijks wetenschappelijke publicaties, volg internationale experts en laat me inspireren door vrouwen wereldwijd. Niet om steeds iets nieuws te zoeken, maar omdat vrouwen de beste kennis verdienen.

Naast mijn werk ben ik gewoon Trudy. Moeder van drie prachtige dochters, jonge krachtige vrouwen waar ik heel trots op ben. En oma van twee prachtige kleinkinderen, wat een prachtig geschenk is dat. Ik geniet van de zee, wandelingen met mijn hond Emma, mijn moestuin, koken en gesprekken aan mijn lange tafel.

Juist die momenten laten zien waar het echt om draait.

Door de jaren heen leerde ik ook mezelf beter kennen. Zorgen voor anderen kan alleen als je ook voor jezelf zorgt. Rust is geen luxe. Ouder worden is geen verlies en deze fase brengt iets nieuws: rust, wijsheid en vrijheid.

Volgende week word ik 67. Voor velen een moment om af te bouwen. Voor mij een nieuw begin.

Drie jaar geleden bouwde ik mijn praktijk op vanuit alles wat ik had geleerd, met passie, als mijn missie. Nu mag ik fulltime doen wat al bijna vijftig jaar mijn passie is.

Dat voelt niet als werken, maar als thuiskomen.

Als ik terugkijk, zie ik geen losse functies of titels, maar één lijn: een verpleegkundige met een hart voor vrouwenzorg, een moeder die haar dochters een gezonde toekomst wenst, een oma die haar kleinkinderen gezond wil zien opgroeien en een vrouw die blijft leren.

Mijn missie: vrouwen helpen hun lichaam te begrijpen en regie te nemen over hun gezondheid, door de oorzaak aan te pakken en herstel van binnenuit te ondersteunen,  in elke levensfase.

Mijn visie: vrouwen verdienen het om vitaal, krachtig en in balans ouder te worden niet ondanks hun leeftijd, maar dankzij de zorg en aandacht die ze zichzelf geven.